News

ਨਕਲੀ ਸਿੱਖ ਬਣਕੇ ਮੰਗਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਦਾਨ | ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਕੀਤੇ ਕਾਬੂ | Fake Sikh

ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਰੂਪ ਪੱਖੋਂ ਕੁੱਝ ਤਸੱਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੀਵਨ ਪਖੋਂ ਇਥੇ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਕਾਂਡੀ ਸੰਸਕਾਰ, ਬੀਬੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂਰ, ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਸੂਤਰ, ਬਿਪਰਵਾਦੀ ਵਰਤ। ਹੋਰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਗਿਣੀਏ। ਨਿਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦਾ ਪਸਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬਿਲਕੁਲ ਗੁਆਚ ਹੀ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿਹੂਣੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਸਰੂਪ ਵੀ ਕਿਤਨੇ ਦਿਨ ਟਿਕੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਰਸਿੱਖ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਵੀਚਾਰੀਏ ਅਤੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰੀਏ।
ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁਖ ਸੋਮੇ ਹਨ ਜਿਥੋਂ ਸਿੱਖੀ ਪ੍ਰਫੁਲੱਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ ਸਾਡਾ ਘਰ- ਪਰਿਵਾਰ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਖੀ ਗੁੜਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਆਉਂਣ ਲਈ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਣੀ। ਜੇ ਅੰਨ- ਪਾਣੀ ਬਨਾਉਂਣਾ, ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ। ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਬਿਲਕੁਲ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਬੈਠਣਾ, ਦੋ ਦੋ ਘੰਟੇ ਪਾਠ ਕਰੀ ਜਾਣਾ। ਪਤਾ ਨਹੀ ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਬਾਣੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੰਠ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਪੁਛਿਆ, “ਬੀਜੀ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹੇ ਤਾਂ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਫਿਰ ਇਤਨੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਠ ਕਰ ਲਈਆਂ?” ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਬੇਟਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲੀ ਹੈ, ਕੰਠ ਹੀ ਨੇ।” ਇਹ ਸੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਾਹੌਲ ਦਾ ਅਸਰ।
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ, ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ, ਗਮੀਂ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਿਵੇਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਪਰਵਾਹ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਆਨੰਦ ਕਾਰਜ ਹੋਵੇ, ਰਸਮਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਰਸਮਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਣ ਤਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ। ਐਸੇ ਸਿੱਖੀ ਮਹੌਲ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤੀ ਸਿੱਖੀ ਸੁਭਾਵਕ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਰਹਿੰਦੀ ਖੂਹੰਦੀ ਕਸਰ ਮਾਤਾ- ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ –ਦਾਦੀ, ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਖੀਆਂ ਸੁਣਾਕੇ ਅਤੇ ਉਚੇ-ਸੁਚੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤ ਦ੍ਰਿੜ ਕਰਾਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇਂਦੇ। ਅਜ ਕੰਮ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਭਾਵੇਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਸਤੇ ਰੋਟੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖਾਧੀ, ਨਾਲ ਟੀ ਵੀ ਤੇ ਚਲ ਰਹੇ ਮਾਰ ਕੁਟਾਈ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ਲੀਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਗਾਣੇ ਸੁਣੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਝ ਦੁਨਿਆਵੀ ਰੁਝੇਵੇਂ, ਕੁੱਝ ਟੀ ਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਮਾਤਾ –ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਗਲ –ਬਾਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਚਲੋ ਜੇ ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਕੱਢ ਵੀ ਲੈਣ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤਾਂ, ਤਾਂ ਹੀ ਕਰਨਗੇ ਜੇ ਆਪ ਗੁਰਮਤਿ ਦੀ ਕੋਈ ਸੋਝੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇਤਨਾ ਗੰਦ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਕਹਿਨ ਨੂੰ ਅਤੇ ਵਿਖਾਵੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਖੰਡ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਵਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਇਤਨੇ ਗੁਰਮਤਿ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਹਰ ਐਸਾ ਮੌਕਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਹਿਨ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਕਿ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵੀ ਸਖਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮਹੌਲ ਵੀ ਪਰਦੂਸ਼ਤ। ਫਿਰ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਦਾਤ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਦੂਸਰਾ ਸੋਮਾਂ ਜਿਥੋਂ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਦਾਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਗੁਰੂਦੁਆਰਾ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੌਰਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਕਹਿਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਦੌਰਾਨ ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਗਤਾ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀਆਂ ਜਿਥੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਸੰਗਤਾਂ ਜੁੜਦੀਆਂ। ਜਿਥੇ ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹ ਦੇ ਇਲਾਹੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ਗੁਣਾ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦੀ। ਅਜ ਵੀ ਕਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸ਼ੰਗਤ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਪਾਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਗਤਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਧਰਮਸਾਲ ਪੈ ਗਿਆ। ਸਾਲ ਵਿਦਿਅਕ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮਸਾਲ ਭਾਵ ਧਰਮ ਦਾ ਸਕੂਲ, ਜਿਥੇ ਧਰਮ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਦਲ਼ਿਆ। ਮਕਸਦ ਉਹੋ ਰਿਹਾ ਜੋ ਸੰਗਤ ਦਾ ਸੀ। ਹਾਂ ਦਾਇਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕੁੱਝ ਮੋਕਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਇਥੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੰਗਤ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹੋ ਗਈ। ਲੋੜਵੰਦ ਨੂੰ ਲੰਗਰ ਅਤੇ ਰਹਿਨ ਨੂੰ ਠਾਹਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਲਗ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਰਮਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਫੇਰ ਵੀ ਨਹੀ ਬਦਲਿਆ ਹਾਂ ਦਾਇਰਾ ਹੋਰ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਇਹ ਸਿੱਖ ਦੇ ਸਮਾਜਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵੀ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ।

Related Articles

Back to top button